Szczecińska Brać Fantastyczna

Kiedy byłem jeszcze licealistą, a nie minęło od tego momentu zbyt wiele czasu, zakochałem się w fantastyce naukowej. Podczas pożerania kolejnych książkek, w jednej z bibliotek natknąłem się na pozycję napisaną przez A. Zimniaka. Nieświadomy niczego sięgnąłem po lekturę „Opusu na trzy pociski” i od tamtej pory darze tego autora szczególnym uznaniem. Dlatego też z wielkim zainteresowaniem rozpocząłem czytanie jego nowej książki.

O „Jak nie zginie ludzkość” można powiedzieć, że jest schludnie wydaną pozycją. Standardowa wielkość i ładna okładka - po prostu zachowany jest dobry poziom, do którego przyzwyczaiło nas wydawnictwo i nic więcej w tej materii nie trzeba dodawać. Świetnie prezentuje się na półce. Przejdę od razu do meritum, czyli treści.

Wszyscy, którzy liczą, że autor przedstawi nam jakąś wartką, mrożącą krew w żyłach postapokaliptyczną wizję zagłady ludzkości, okraszoną licznymi wybuchami bomb atomowych będą zawiedzeni. Książka ta to zbiór artykułów o charakterze naukowym, przez które przebija się nuta fantastyczna. Osoby, których nie interesuje ta apokaliptyczna cześć futurologii raczej nie znajdą w niej zbyt wiele interesujących rzeczy. Niemniej jednak, w moim odczuciu, zawartość publikacji jest bardzo ciekawa i wciągająca.

Książka podzielona jest na cztery części: Ciało, Ziemia, Kosmos i Rozmowy. Pierwsze trzy traktują o możliwych formach zagłady, jakie mogą spotkać naszą cywilizację. Zawarte w tych artykułach informacje są w wielu przypadkach szokujące i dla wielu osób mogą być niewiarygodne. Ukazuje sprawy dla nas oczywiste w sposób odbiegający od przekazu z mass mediów. W ten sposób można dowiedzieć się ciekawych rzeczy, przykładowo o zmianach klimatycznych. W sposób niestandardowy tłumaczy również takie zjawiska, jak zagrożenia z kosmosu. Dzięki temu od książki wprost nie da się oderwać. Zaś osoby, które nie przepadają za wiedzą ścisłą z pewnością zastanawiają się, gdzie jest wyjście ewakuacyjne. Tych wszystkich, którzy nie uważali na lekcjach biologii, fizyki i chemii chciałbym uspokoić. Autor zanim rozpocznie rozważania na jakiś temat, tłumaczy podstawowe zagadnienia tak, by czytelnik mógł odświeżyć sobie dawno zapomniane „arkana wiedzy”.

Całość tekstu, co nieczęsto zdarza się futurologom, jest spójna i logiczna. Widać, że autor jest naukowcem i zwraca uwagę na szczegóły. Zimniak próbuje uciekać od kasandrycznych wizji zagłady ludzkości, aczkolwiek wydaje mi się, że nie zawsze mu się to udaje i poniekąd przez charakter swoich rozważań musi wchodzić w ten ton.

Czwarty rozdział to seria wywiadów z Andrzejem Zimniakiem. Nie wiem ile z nich było wcześniej publikowanych, ale z pewnością część już czytałem w gazetach. Szczerze zachęcam do tego, by nie pomijać tego rozdziału, który w pierwszym odczuciu może wydawać się zapychaczem. Autor potrafi w sposób interesujący opowiadać o rzeczach, które mogłyby się wydawać mało fascynujące, przykładowo zagadnienia związane z chemią.

Język, jak przystało na publikację futurologiczną, jest naukowy, a co za tym idzie studentom z pewnością łatwiej będzie podejść do „Jak nie zginie…”. Aczkolwiek nie jest to bełkot, którym potrafią uraczyć osoby z „tytułami”, zatem nieprzyzwyczajeni też powinni sobie poradzić i to bez większych problemów.

Jeżeli interesujesz się postapokalipsą lub futurologią to ta książka jest napisana właśnie dla Ciebie. Przedstawione w niej wizje są często zaskakujące, ale przede wszystkim rzucają świeże spojrzenie na sprawy, które w różny sposób utarły się w ogólnym odbiorze. W moim przekonaniu lektura jest naprawdę warta polecenia. W końcu chyba każdy chciałby wiedzieć „Jak nie zginie ludzkość”.

5/6